Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5225 K.2024/8594

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 29.04.2009 tarihinde sanığın yüzüne karşı verilen kararda kanun yoluna başvuru süresinin tefhim veya tebliğden itibaren başlayacağı belirtilmek suretiyle sanığın yanıltılması sebebiyle öğrenme üzerine verdiği eski hale getirme ve temyiz istemli 24.09.2010 tarihli dilekçesinin kabulü ile yerel mahkemece temyiz isteminin reddine dair 12.11.2010 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın şikâyetçilerin kapıları kilitlenmiş olarak park edilmiş halde bulunan araçlarından hırsızlık yapmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eylemlerinin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması, suç tarihi itibarıyla her iki bentteki suçun öngördüğü cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.