Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5259 K.2024/20296

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Hükmün gerekçesinde, sanık hakkında " alt sınırdan ayrılmayı gerektirir bir neden bulunmadığından takdiren ve teşdiden" uygulama yapıldığı belirtildiği halde teşdiden ceza verilip hükümlerde çelişki yaratılması,

2- Yargıtay (Kapatılan) 13.Ceza Dairesinin 25.12.2019 tarihli bozma ilâmı öncesi yapılan yargılamada sanığın neticeten 4 kez ayrı ayrı 1 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, bu hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında tayin olunan "ayrı ayrı 4 kez" 2 yıl 4 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği ayrı ayrı 4 kez 1 yıl 2 ay cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın neticeten “ ayrı ayrı 4 kez 1 yıl 2 ay cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

3-Sanık hakkında kazanılmış hak nedeniyle uygulama yapılırken kanun adının "1412 sayılı CMUK" yerine "CMK" olarak gösterilmesi,