Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5276 K.2025/2902

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.12.2020 tarihli bozma ilamı öncesi yapılan yargılamada sanıkların neticeten 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırıldıkları ve anılan hükümlerin yalnızca sanıklar tarafından temyiz edildiği, bu hükümler aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı gözetilerek sanıklar hakkında tayin olunan cezaların 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 2 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infazlarının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanıkların sonuç olarak 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından "...sonuç olarak 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin çıkarılarak yerlerine "....