Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5372 K.2024/15719

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, suça tarihinde mağazadan 84,00 TL değerinde alkol çaldığının anlaşılması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Yalova 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 24.04.2012 karar tarihli, 2012/97 esas, 2012/248 karar sayılı mahkumiyetine konu suçun TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu,

CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alınan bu suçtan dolayı yapılacak uyarlama yargılaması sonucunda uzlaşmanın sağlanması halinde bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki TCK’nın 142/1-b. maddesi uyarınca verilmiş 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasını ve TCK'nın 58. maddesini içeren Yalova 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/20 Esas, 2012/694 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas olduğu belirlenerek bu mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,