Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5482 K.2025/11256

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 02.06.2021 tarihli ve 2021/1158 Esas, 2021/1553 Karar sayılı kararın ve 19.10.2021 tarihli ve 2021/1158 Esas, 2021/1553 Karar sayılı ek kararının sanık ..., sanık ... müdafii tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık ...'ın 21.09.2021 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunduğu, her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde, sanığa yeniden karar tebliği gerekmediği belirtilmiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilamında da bahsedildiği üzere. 7201 sayılı Kanun’un 11. maddesinde yapılan değişikliğe ilişkin (...

Ancak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır) gerekçede ortaya konan sakıncalı hâl gerçekleşmiş olmakla, cezaevinde bulunan sanığa 7201 sayılı Kanun'un 11/1-son maddesi ve 5271 sayılı Kanun’un 35/2. maddeleri gereğince kararın tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi sebebiyle sanığın öğrenme üzerine yapmış olduğu 21.09.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede:

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Manisa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2020 tarihli ve 2019/564 Esas, 2020/507 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 09.12.2020 tarihli ve 2020/646 Esas, 2020/850 Karar sayılı kararı ile sanıklara zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması,

ceza miktarının hesaplanmasında hata yapıldığı," gerekçesi ile hükümlerin bozulmasına karar verildiği ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği anlaşılmakla, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine,

dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 09.12.2020 tarihli ve 2020/646 Esas, 2020/850 sayılı kararı, bozma üzerine Manisa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2021 tarihli ve 2020/847 Esas, 2021/31 Karar sayılı kararı ve mala zarar verme suçundan kurulan 19.10.2021 tarihli ve 2021/1158 Esas, 2021/1553 Karar sayılı ek kararın hukukî değerden yoksun oldukları belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,