Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/552 K.2023/1953

İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2014 tarihli ve 2014/282 Esas, 2014/695 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

A. Katılan Vekilinin Sanık Hakkında Mağdur ...'a Yönelik Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Düşme Kararına İlişkin Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

Mağdur ...'a yönelik mala zarar verme suçundan açılan davada suçtan doğrudan zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakkı bulunmayan katılan Hazine vekilinin hükmü temyiz etme hakkı olmadığı anlaşılmakla katılan vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Sanık Hakkında Kamu Malına Zarar Verme, Kasten Yaralama, Genel Güvenliğin Kasten Tehlikeye Sokulması ve 6136 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Kararlarına Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

Sanığın, yanında arkadaşı ile birlikte kullandığı araç ile ... semtinde barlar sokağında bulundukları sırada aracın arka camının bazı şahıslar tarafından kırıldığı, bunun üzerine sanığın aracı durdurup araçtan indiği, kalabalık gruba doğru, aracın camını neden kırdıklarını sorduğunda, grubun üzerine doğru gelmeye başladıkları, bunun üzerine ellerinde sopa ve bıçak bulunan grubun üzerine gelmeye devam ettikleri, araca binerek kaçmak istedikleri, ancak ilerleyemedikleri, grubun tekrar üzerlerine gelmesi üzerine sanığın havaya bir kaç el ateş ettiği,

mermilerin isabet etmesi sonucu şikâyetçi ...'nin basit bir tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralandığı, Vergi Dairesinin klimasının dış ünitesinin zarar gördüğü, şeklindeki eylemlere uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 86/1, 86/3-e, 170/1-c maddeleri ile 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinde tanımlanan kamu malına zarar verme, kasten yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e, 66/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı süresinin,

23.12.2014 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar dolduğu anlaşılmıştır.