Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5565 K.2024/16600

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2013 tarihli ve 2013/164 Esas, 2013/691 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezaların olduğu ve mahkemece bu cezalardan en ağırı olan hırsızlık suçundan verilen 2 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden ve aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasının karardan çıkartılarak,