Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5583 K.2024/14547

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Her ne kadar Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 30.04.2019 tarihli ve 2018/13255 Esas, 2019/7136 Karar sayılı ilamı ile ''Sanığın müştekinin zararını iddianame kabul tarihinden önce, soruşturma aşamasında giderdiği anlaşılmakla sanık hakkında TCK'nın 168/1 maddesi yerinde 168/2.

Maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini '' gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiş ise de 16.01.2015 tarihli celsede şikâyetçinin zararının 17.10.2014 tarihinde tümüyle giderildiğine dair beyanı ile aynı tarihli, zararının karşılandığına ve şikâyetçi olmadığına dair dilekçesini tekrar ettiği, iddianamenin 13.05.2014 tarihinde düzenlendiği, iddianamenin kabulüne ise 26.05.2014 tarihinde karar verildiği gözetilerek şikayetçinin zararının kovuşturma aşamasında giderildiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2. maddesi yerine 168/1 maddesinin uygulanması sureti ile eksik cezaya hükmedilmesi,

aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.