Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5629 K.2025/2015

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanığın kovuşturma aşamasındaki 01.02.2021 tarihli savunmasında, ruhsal olarak engellilik durumunun olduğunu ve bu nedenle ilaç kullandığını belirtmesi ve sanığın UYAP üzerinden adlî sicil kaydı incelendiğinde, başka bir dosyada hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulandığının anlaşılması karşısında; atılı suçu işlediği sırada fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak derecedeki akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32. maddesi kapsamında cezaî ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda, Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas Dairesinden ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 24.01.2019 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 26.03.2015 tarihli kararda, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143/1 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 3 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143 ve 62. maddeleri uyarınca verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasının 1 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da 1 yıl 3 ay hapis cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3. Sanık hakkında 26.03.2015 tarihli kararda sonuç ceza olarak 1 yıl 3 ay hapis cezasının verildiği, hapis cezasının ertelenmediği, dolayısıyla 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkın ertelemeye ilişkin olmayıp sonuç ceza olan 1 yıl 3 ay hapis cezasına ilişkin olduğu hâlde, bozma sonrası kazanılmış hak kavramına yanlış anlam verilip sonuç ceza olan 3 yıl 9 ay hapis cezasının 1 yıl 3 ay hapis cezasına indirilmesiyle birlikte ve sonuç ceza bakımından erteleme koşulları oluşmadığı hâlde, verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi,