Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5848 K.2024/14846

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydına göre, tekerrüre esas nitelikte sabıka kaydının bulunmaması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmadığı anlaşılmakla bu hususta Tebliğname'deki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Mahkeme tarafından 16.03.2021 tarihinde yapılan karar duruşmasında Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 09.09.2020 tarih 2020/832 Esas, 2020/7356 Karar sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b ve 143.maddelerine göre hüküm kurulup sonuç ceza belirlendikten sonra bozma öncesinde aleyhe temyiz olmadığından 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gözetilerek bozma öncesindeki verilen ceza üzerinden hükmün infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,