Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5911 K.2025/403

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 15.01.2020 tarihli ve 2019/9601 Esas, 2020/822 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 21.05.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 4 yıl 2 ay hapis cezası ile,

konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 3 ay 10 gün hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca verilen 7 yıl 6 ay hapis cezası ile, aynı Kanun'un 116/4, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 10 ay hapis cezasının sırası ile 4 yıl 2 ay hapis ve 3 ay 10 gün hapis cezaları üzerinden infazı yerine sanığın 4 yıl 2 ay hapis ve 3 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmesi,