Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/5976 K.2024/15075

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarîyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Her ne kadar Yargıtay ( Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 14/11/2019 tarihli ve 2019/5263 Esas, 2019/16792 Karar sayılı ilâmı ile ''Müştekinin sokağa kontak anahtarı kilidiyle kilitleyerek park ettiği motosikletin çalınması eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h bendindeki suçu oluşturduğu halde, sanık hakkında TCK’nın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması" gerekçesi ile sanığın temyiz nedenleri yerinde görülerek hükmün bozulmasına karar verilmiş ise de.

Dairemizin yerleşik içtihatları ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-650 Esas, 2020/333 Karar sayılı ilâmı göz önünde bulundurularak, şikâyetçinin sokağa kontak anahtarı kilidiyle kilitleyerek park ettiği motosikletin sanık tarafından düz kontak yapılmak suretiyle çalınması şeklindeki eylemin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen kullanımı gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukukî nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması,