Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6114 K.2024/18470

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılanın internet kafede masada unuttuğu cep telefonunu suça sürüklenen çocuğun alması şeklindeki olayda, suça sürüklenen çocuğun eşyayı yetkili makamlara ulaştırmak da dahil olmak üzere telefonun sahibini bulmaya yönelik bir çabasının bulunmaması ve telefonun sahibinin basit bir araştırmayla bulunacak olması karşısında bu telefonun kaybolmuş eşya sayılmasının mümkün olmadığı ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşerek eylemin aynı Kanun'un 160/1. maddesinde belirtilen suçu oluşturduğu kabulüyle zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi,