Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6155 K.2024/16070

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen 13.02.2015 tarihli kararın Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 28.03.2019 tarihli ilâmı ile bozulması üzerine her ne kadar mahkemece bozma kararına uyulmasına dair bir karar verilmemiş ise de hükmün gerekçesinde bozma kararına uygun olarak eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesine uyduğu kabul edilmesine rağmen aleyhe bozma yasağı nedeniyle sanık hakkında yeniden aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulduğu belirtilmiş olduğundan inceleme konusu hükmün eylemli uyma sonucu verilen yeni ve farklı bir hüküm olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında eylemli olarak uyma kararı verilen bozma ilâmı doğrultusunda 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca hüküm kurularak netice ceza belirlendikten sonra hükmedilen hapis cezasının sanığın kazanılmış hakkına konu olan 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerekirken sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca cezalandırılması,