Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6371 K.2025/13002

Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ilk derece mahkemesince hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 145, 35 ve 62, 116/2, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 1 yıl 15 gün ve 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmakla; kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin; tanık beyanı, kamera kaydı gibi somut delilin olmadığına, beraat kararı verilmesi isteğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;