Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6514 K.2025/12124

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulduğuna ve mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin ise, sanığın atılı suçu işlemediğini savunduğuna, mahkemece bu beyana itibar edilmediğine, mahkumiyete yeter delil bulunmadığına, olayın oluş şekline göre sanığın yardım eden sıfatı ile TCK.'nın 39. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiğine,

müştekinin zararının bilirkişi raporu ile tespit edilmediğine ve katılanın beyanına itibar olunduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;