Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/662 K.2024/15529

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 14.10.2020 tarihli bozma kararından sonra verilen ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.09.2023 tarihli ve 2022/6-131 Esas, 2023/415 Karar sayılı kararı uyarınca, sanığın şikâyetçilerin oturduğu apartmana girerek, apartmanın bodrum katında bulunan su sayaçlarını sökerek çalması şeklindeki eylemi nedeniyle tek mahkûmiyet hükmü kurulup, TCK'nın 43/1. maddesine göre artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulması,