Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/6685 K.2025/12754

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 06.09.2021 tarihli ve 2021/747 Esas, 2021/1961 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Sanık ... müdafiine temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin temyiz yoluna kanunî süreden sonra başvurduğu, sanığın kendisine ise gerekçeli kararın tebliğ edilmediği, Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası,

Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde; sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanığa müdafiinin temyiz isteminin yasal süreden sonra öne sürüldüğü de ihtar edilerek (öncelikle sanık ...'in son bilinen adresine tebliğ yapılması,