Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7036 K.2025/20471

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, dosya kapsamında toplanan deliller, dinlenen tanık beyanları ve uzman raporu neticesinde sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair ATM'den para çekim esnasına dair mevcut görüntüler dışında somut delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, mahkemenin kendisini, hırsızlık suçu bakımından görevsiz kabul ederek dosyayı nöbetçi asliye ceza mahkemesine göndermesi gerekirken dosyanın esasına girerek hüküm tesis edilmesinin yerinde olmadığına, mahkemece sanığa zorunlu müdafii atanmadığı gibi,

yokluğunda karar verilerek 5271 sayılı CMK'nın 216. maddesinde düzenleme alanı bulan son sözün sanığa verileceğine ilişkin hükme de açıkça aykırı hareket edildiğine, lehe olan kanun maddelerinin uygulanmadığına, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;