Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7067 K.2025/12901

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafiinin temyiz isteminin; şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, bahse konu tuvalete sanıktan başka 10 kişinin daha girdiğine, isnat edilen suçun asılsız ve mesnetsiz olduğuna ve sanıklar hakkında verilen mahkûmiyet kararlarının usûl ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmeyen sanıkların, katılanın soyut iddiası dışında, atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadığı hâlde beraatleri yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,