Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7291 K.2024/1833

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan yerel mahkeme tarafından verilen 28.03.2016 tarihli ve 2015/124 Esas, 2016/256 Karar sayılı kararın, sanıklar müdafileri tarafından temyizi nedeniyle, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/6961 Esas, 2022/1426 Karar sayılı ilâmı ile bozulması üzerine, her ne kadar Mahkeme tarafından direnme kararı verildiği belirtilmiş ise de, direnme kararında bozmadan önce verilen kararda yer verilmeyen yeni gerekçeler gösterildiği, bu itibarla direnme kararının eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hüküm olduğu ve ilk suç tarihinin 30.11.2014 tarihinden yaklaşık bir hafta kadar önce olduğu belirlenerek yapılan incelemede;