Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7374 K.2024/7015

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin ve ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

A)Sanık ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık ...'ın bozma öncesi yargılama sırasında son bildirdiği adres olan "Cumhuriyet Mahallesi . ....

Caddesi No:40/3 Merkez/Adıyaman" adresine tebliğ yapılmaksızın doğrudan MERNİS adresi olan "Cumhuriyet Mahallesi 2544 Sokak No:19/2 Merkez/Adıyaman" adresine tebliğ çıkarılmış ise de; bozma sonrası yargılama sırasında MERNİS adresi olan bu adreste duruşma davetiyesinin sanığa bizzat tebliğ edildiği, yapılan adres araştırmasında sanığın adresinin bu adres olarak tespit edildiği anlaşıldığından,

sanığa ve vasisine yapılan 13.12.2021 tarihli gerekçeli karar tebliği sonrası sanık müdafiinin bir haftalık süre geçtikten sonra 05.01.2022 tarihinde kararı temyiz etmesi nedeniyle Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.01.2022 tarihli ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz talebinin süreden reddine dair karar verildiği, ek kararın sanık müdafii tarafından temyiz edildiği; sanık müdafiinin temyiz talebinin süreden reddine dair 06.01.2022 tarihli ek kararın hukuka uygun olduğu tespit edilmekle; bu karar yönelik temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle ek kararın istem gibi ONANMASINA,

B)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ançak;

Önceki hükmün sanık tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,