Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7570 K.2025/6639

Sanık ... hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 05.10.2012 tarihli bozma kararının sanık ... hakkında aleyhe bozma kararı verildiği için temyize gelmeyen sanık ... için sirayet imkanı olmamasına rağmen mahkemece 10.05.2022 tarihli hüküm ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan yeniden kurulan mahkumiyet hükmünün hukuken yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre sanık ... müdafinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 05.10.2012 tarihli bozma ilamı öncesi yapılan yargılamada sanık ...'ın neticeten 6 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, bu hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında tayin olunan cezanın 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 6 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,