Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7778 K.2024/17986

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 05.04.2021 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilen 17.03.2016 tarihli kararda sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 143, 62 maddeleri uyarınca hükmolunan iki kez 3 yıl 9 ay hapis cezalarının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun’un 142/2-h, 143, 43, 62 maddeleri gereğince hükmedilen 7 yıl 9 ay 22 gün hapis cezasının, iki kez 3 yıl 9 ay hapis cezaları üzerinden infazı yerine, sanığın sonuç olarak iki kez 3 yıl 9 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,