Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7928 K.2024/18974

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay(Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 16.12.2019 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 25.06.2015 tarihli kararda, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1. ve 168/1. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 4 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1. ve 168/1 maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının 2 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da 2 yıl 4 ay hapis cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,