Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/7936 K.2024/18969

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK. 151/1. maddesi gereğince hüküm kurulurken hapis cezası tercih edilip para cezasına çevirme yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

2. Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunda, suçun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi nedeniyle, artırım yapılırken uygulama maddesi olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 119/1-c maddesinin gösterilmemesi, mahallinde ilavesi mümkün eksiklik olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.10.2021 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 05.05.2016 tarihli kararda, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 168/1 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 13 ay hapis cezasının;

iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 6..000,00 TL adlî para cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1, 168/1 ve 62/1 maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının 1 yıl 13 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da 1 yıl 13 ay hapis cezasına;

iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c ve 62/1 maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da 6.000,00 TL adlî para cezasına indirilmesi ve ayrıca kazanılmış hak korunurken uygulama maddesi olarak 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesinin gösterilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca, sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1, 168/1 ve 62/1 maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının 1 yıl 13 ay hapis cezası üzerinden, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4,