Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8258 K.2024/16615

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.03.2021 tarihli ve 2020/7050 Esas ve 2021/4278 Karar sayılı bozma ilâmından önce Mahkemenin 05.04.2016 tarihli ilamıyla hükmedilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen kararda 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 35, 53 maddeleri uyarınca hükmolunan 3 yıl 9 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun'un 142/2-h, 53 maddeleri uyarınca hükmolunan 5 yıl hapis cezasının, 3 yıl 9 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi yerine, "5271 sayılı CMK 307/5 maddesi uyarınca" ibaresi de kullanılmak suretiyle, sanığın sonuç olarak 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,