Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8378 K.2024/3994

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1. Sanık müdafiinin 01.07.2022 tarihinde mahkemeye sunduğu mesleki mazeret dilekçesinde yokluğunda karar verilebileceği yönünde bir talebi bulunmamasına karşın, mahkemece sanık müdafiinin mazeret talebi hakkında bir karar verilmeksizin sanığın yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2015/879 Esas, 2016/216 Karar sayılı kararında sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan 3 ay 10 gün hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelendiği, hükmün sanık ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından sanık lehine temyiz edildiği, Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 02.11.2021 tarihli ilamıyla bu kararın bozulduğu,

bozma ilamına uyulmasından sonra İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2022 tarihli ve 2021/1108 Esas, 2022/645 Karar sayılı ilamıyla verilen erteleme kararının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, temyize konu hükümde sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan 3 ay 10 gün hapis cezasının ertelenmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi,