Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8381 K.2025/104

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 31.03.2022 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyiz edilen 26.01.2016 tarihli kararda, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 31/3. maddeleri uyarınca hükmolunan 3 yıl 4 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143 ve 31/3 maddeleri uyarınca verilen 5 yıl hapis cezasının 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da 3 yıl 4 ay hapis cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,