Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8560 K.2023/10252

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında Gölhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2008 tarihli kararıyla hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından mahkûmiyetlerine ve bahse konu suçlar nedeniyle tutuklanmalarına karar verildiği, kararın sanıklar tarafından temyizi üzerine hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından görüş bildiren tebliğname ile dosyanın Yargıtay 13. Ceza Dairesine gönderilmesi üzerine,

ilgili dairenin 12.03.2012 tarihli, 2011/5327 Esas ve 2012/5497 Karar sayılı ilâmıyla hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından kurulan hükümlerin onanmasına karar verildiği, ancak sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyizine ilişkin bir değerlendirmenin bulunmadığı anlaşılmakla; buna rağmen mahkemece sehven mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin kesinleştirilerek infaza verildiği belirlenerek yapılan incelemede:

Sanıkların eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçları için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının, 27.02.2008 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,