Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8618 K.2025/6593

I. Sanık ... hakkında kurulan hükmün yapılan incelemesinde

Sanık hakkında Milas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2015 tarihli ve 2015/264 Esas, 2015/372 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası verildiği, bu kararın temyiz edilmeden kesinleştiği, mahkemece diğer sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında temyiz edilen kararın bozulmasından sonra diğer sanıklar ve suça sürüklenen çocuklarla ile birlikte bu sanık hakkında da hırsızlık suçu yönünden dosya yeniden ele alınarak hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de; verilen kararın hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu,

bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığı belirlenmekle; sanık müdafiinin hukuken geçersiz olan karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Suça sürüklenen çocuk ...'nun temyizi için yapılan incelemede

Suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı verilip 29.04.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1 maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 20.05.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1 maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, REDDİNE,

III. Sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuklar ..., ... hakkında kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: