Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8759 K.2024/21041

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen kararın; 7165 sayılı Kanun'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-g maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden sanık hakkında aynı Kanun’un 142/2-h maddesi uyarınca ceza tayini, her iki bentte öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin; eksik inceleme ve yetersiz araştırma ile hüküm kurulduğuna, şikayetçinin beyanlarının çelişkili olduğuna, eylemin TCK'nın 141. ve 35. maddesine uyduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz ardı edildiğine, TCK'nın 143. maddesinin şartlarının oluşmadığına, TCK'nın 145, 147, 168 ve 51. maddelerinin değerlendirilmediğine ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;