Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/8817 K.2024/5953

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 28.11.2018 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyiz edilen Mahkemenin 27.12.2016 tarihli kararında suça sürüklenen çocuk hakkında şikâyetçiler ... ve ... yönelik hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 168/1, 31/2, 62, 50/1-a maddeleri uyarınca hükmolunan 2.180,00 TL adlî para cezalarının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 21.01.2022 tarihli kararda, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143, 31/3, 168/1 62,

50/1-a maddeleri uyarınca verilen 3.000,00 TL adlî para cezalarının, 2.180,00 TL adlî para cezaları üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla cezalar tayini,