Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9005 K.2025/1191

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin bozma ilâmından öncesi verilen ve aleyhe temyiz edilmeyen 26.05.2016 tarihli kararda, sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas ilâmı bulunduğu hâlde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu hususun 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinin gözetilmemesi,