Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9108 K.2024/16910

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

1) 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinin, 10.06.2014 olan suç tarihi itibarıyla yürürlükte olmadığı, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından lehine olan ve eylemine uyan TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 142/2-h maddesi ile uygulama yapılarak fazla cezaya hükmedilmesi,

2) 18.04.2022 tarihli bozma öncesi hükümde sanığın sonuç ceza olarak 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edildiği, aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda verilen 5 yıl hapis cezasının, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 3 yıl hapis cezası olarak infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,