Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9155 K.2025/11156

Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I) Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararlarına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında TCK’nın 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca hükmolunan 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 3 yıl 9 ay hapis yerine, 3 yıl 2 ay hapis olarak belirlenmesi suretiyle sanıklara eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II) Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen mahkûmiyet kararlarına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

09.03.2021 tarihli bozma öncesi hükümde sanıkların iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan sonuç ceza olarak TCK'nın 116/4. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası, suça sürüklenen çocuğun ise TCK'nın 116/4, 31/3. maddeleri uyarınca 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, hükümlerin sadece müdafiler tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla; sanıklar hakkında bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde TCK'nın 116/4, 119/1-c maddeleri gereğince verilen 2 yıl hapis cezasının, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 1 yıl hapis cezası üzerinden infaz edilmesine,

suça sürüklenen çocuğun ise aynı şekilde TCK'nın 116/4, 119/1-c, 31/3. maddeleri gereğince verilen 1 yıl 4 ay hapis cezasının, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan 8 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi atfı ile halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı CMK'nun 307/son maddesinin hükme esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

sanıklar hakkındaki hüküm fıkrasına "CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, sanıklar hakkında hükmolunan 2 yıl hapis cezasının, 1 yıl hapis cezası üzerinden infazına”, suça sürüklenen çocuk hakkındaki hüküm fıkrasına ise "CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 1 yıl 4 ay hapis cezasının, 8 ay hapis cezası üzerinden infazına" cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının,