Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9170 K.2024/21573

Sanığın 05.12.2022 ve 13.12.2022 tarihli dilekçelerindeki anlatımından eski hâle getirme isteminde bulunduğu, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09.12.2022 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği hâlde, sanığın yüzüne karşı verilen 06.06.2012 tarihli hükmün hüküm fıkrasında temyiz süresinin tefhim ve tebliğ tarihinden başlayacağına yer verilmek suretiyle yanıltmaya neden olunduğu belirlenmiş ise de;

sanığın ilk olarak mahkemeye gönderdiği 17.02.2017 ve 19.02.2018 tarihli dilekçeleri ile kararın esas ve karar numarasını da belirtmek suretiyle uzlaşma talep ettiğinin ve bu taleple ile ilgili mahkeme görüşünün de sanığa bildirildiğinin anlaşılması karşısında;