Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9234 K.2025/1770

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 17.02.2020 tarihli ve 2019/11021 Esas, 2020/1911 karar sayılı bozma ilâmından önceki hükmün sadece sanık müdafii tarafından temyiz edildiği ve anılan hükümde sanığın 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan 1 yıl hapis ve 2.000,00 TL adli para cezasının, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın sonuç olarak 1 yıl hapis ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;