Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9244 K.2025/9871

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 02.03.2022 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilen 19.11.2015 tarihli kararda, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 143/1 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanıklar lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca verilen 6 yıl 3 ay hapis cezasının 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesinin yanı sıra, verilen cezaların aynı zamanda 2 yıl 6 ay hapis cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,