Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9246 K.2024/19439

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, sanığın suç tarihinde umumi tuvalette iken şikâyetçinin üzerinin kirlendiğini söyleyerek temizlemesine yardımcı olduğu, bu sırada şikâyetçinin pantolonunun düğmeyle kapalı arka cebindeki parayı çaldığı ve tuvaletten çıkarak uzaklaştığı, şikâyetçinin de sanığın kaçtığını farketmesi üzerine üstünü kontrol ettiğinde cebindeki paranın çalındığını anlayarak dışarı çıkıp etrafına bakındığı ve sanığı kovalayarak yakaladığının anlaşıldığı olayda, kesintinin oluştuğu, hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yz. İşlr. Md. Y. KM/d