Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9376 K.2024/20174

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Zararın kovuşturma aşamasında giderildiği kabul edilmesine ve etkin pişmanlık nedeniyle 1/2 oranında indirim yapılmasına rağmen atıf maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi olarak gösterilmesi,

2.Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3.21.04.2016 tarihli dilekçe ile şikâyetten vazgeçme nedeniyle katılma kararının hükümsüz kaldığı anlaşılmasına rağmen şikâyetçinin gerekçeli karar başlığında katılan olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak gerekçede ve hüküm fıkrasında "168/1" ibarelerinin "168/2" olarak değiştirilmesi, yargılama giderine ilişkin kısım hükümden çıkartılarak yerine "Bozma öncesi yargılama giderlerinin terkin sınırının altında kalması,