Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9523 K.2024/339

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik sanığın itirazının, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2016/744 Değişik İş sayılı kararı ile reddedildiği ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sadece sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak.

1. Dosya kapsamına göre sanığın, katılana ait yaklaşık 30 adet domates fidesini, dikildiği yerden koparmak suretiyle zarar verdiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesinde düzenlenen ve 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaşma kapsamına alınan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun’un 152/1-c maddesi gereği hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi, 2. Kabule göre de.