Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9568 K.2024/10489

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 31.03.2022 tarihli bozma ilâmı öncesi yapılan yargılamada sanığın neticeten 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, bu hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı gözetilerek bozma sonrasında TCK'nın 142/1-e ve 143/1 maddeleri uyarınca 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 11 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği hâlde uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlanarak sanık lehine kazanılmış hak oluştuğundan bahisle 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesinin ardından bu hapis cezasının da TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 7.000,00 TL adlî para cezasına çevrilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.