Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9587 K.2024/21047

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 22.06.2022 tarihli ve Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 10.04.2019 tarihli ilâmlarından önceki hüküm sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince (3) nolu hüküm fıkrasından "Sanık hakkında 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca Mahkememizin 2019/356 Esas ve 2019/583 Karar sayılı kararı ile verilen hükümden daha ağır ceza verilemeyeceğinden sanığın 1 YIL HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ilişkin ibare çıkarılarak yerine "1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığa verilen