Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/9915 K.2024/20550

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kazanılmış hak uygulamasının, tüm maddeler uygulanıp bulunan sonuç cezanın önceki verilen cezadan fazla olması hâlinde, infazın önceki ceza miktarı üzerinden yerine getirilmesine karar verilmek suretiyle yapılmasının gerektiği, somut olayda, aleyhe temyiz edilmeyen 20.04.2021 tarihli ilk hükümde 5237 sayılı TCK’nın 141/1, 35 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 ay 15 gün hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği, sanık hakkında 16.03.2022 tarihli kararda aynı Kanun’un 142/1-e, 35 ve 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 7 ay 15 gün hapis cezasının,

kazanılmış hak nedeniyle 2 ay 15 gün hapis cezası üzerinden infaz edilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanığın 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,