Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11125 K.2025/24263

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelemesinde Sanığın, hakkındaki mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 09.06.20 15... .08.2016 tarihli dilekçelerindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Bergama 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.09.2016 tarihli ek kararının hukukî değerden yoksun olduğu,

sanığın yokluğunda verilen karar tarihinde, Bergama Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa, 12.06.2014 tarihinde tebliğ edilen hükmün yasa yolu bildiriminde, 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi” ve cezaevinde olan sanığa yapılan tebligatın aynı Kanun'un 35/son maddesi uyarınca kendisine okunup anlatılmadan tebliğ edilmesi nedeniyle yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu anlaşıldığından eski hâle getirme talebinin kabulüyle sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek

yapılan incelemede.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın, haklarındaki hükümleri onanan sanıklar ..., ... ve beraat eden sanık ... ile birlikte olay günü alkol aldığı ve araca bindiği sabit ise de, sanığın hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarını birlikte gerçekleştirdiği hususunda sanığın atılı suçları işlemediğine yönelik savunmasının aksine yüklenen suçlardan mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine, yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,