Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/11349 K.2024/16642

Kanun'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ve sanık müdafîin temyiz istemlerinin; sanığın suçu ikrar etmesi sebebiyle takdiri indirim uygulanması gerektiğine ve temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılmasının hatalı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede. Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca hükmolunan 10 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılırken 12 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 13 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2-Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Samsun 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli ve 2015/80 Esas, 2015/538 Karar (2015/539 K. şeklinde hatalı olarak gösterilmiş) sayılı kararının temyiz edilmeden 22.04.2015 tarihinde kesinleştiği belirtilmiş ise de anılan dosyada tutuklu olan sanığın son duruşmada hazır edilerek yüzüne karşı verilen 09.04.2015 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde, CMK'nın 263'ncü maddesine göre sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle,

süresinden sonra yapılan 03.02.2020 tarihli sanığın temyiz başvurusunun süresinde olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesi neticesinde.

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 09.03.2022 tarihli ve 2020/15313 Esas, 2022/4046 Karar sayılı ilâmı ile tekerrüre esas alınan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; suç tarihinden sonra kesinleşen ilâm nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, sanığın adli sicil kaydına göre başka da tekerrüre esas alınabilecek mahkûmiyetinin bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile müdafîinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, "sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanunu'nun 142/2-h,