Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/12602 K.2025/7390

Hükümlüler hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükümlüler hakkında kamu malına zarar verme suçundan yapılan yargılama neticesinde verilen kararın Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 21.01.2021 tarih ve 2020/9980 Esas, 2021/701 Karar sayılı ilâmıyla onanarak kesinleştiği, hükümlülerin bulundukları cezaevi aracılığıyla yargılamanın yenilenmesi talebinde bulundukları ve bu taleplerinin mahkemece ek kararlarla reddedildiği, mahkemenin 13.12.2022 tarihli talebin reddine dair ek karar yapılan itiraz üzerine Ağır Ceza Mahkemesince itirazın kabul edildiği ve ek karar kaldırılarak dosyanın yargılamanın yenilenmesi mahkemesine gönderildiği,

söz konusu talebin kabulüne karar verilmesiyle dosya yeniden ele alınarak duruşma açılıp 22.05.2024 tarihli karar ile sanıkların atılı suçtan mahkûmiyetlerine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2020/262 Esas, 2022/491 Karar sayılı ve 28.06.2022 tarihli kararında belirtilen ilke ve esaslar çerçevesinde; hükümlüler hakkında yargılamanın yenilenmesi sonrası verilen hükümlerin temyiz kanun yolu denetimine tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;