Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/13135 K.2024/20179

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanık müdafiine temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin temyiz yoluna kanunî süreden sonra başvurduğu, sanığın kendisine yapılan tebliğ işleminin tetkikinde ise gerekçeli kararın sanığın 30.03.2023 tarihli duruşmada savunmasında bildirdiğinden farklı bir adresine tebliğe gönderildiği, tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine bu defa MERNİS sisteminde kayıtlı bulunan adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve bu şekilde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu,

Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanığa müdafiinin temyiz isteminin yasal süreden sonra öne sürüldüğü de ihtar edilerek (öncelikle sanığın son bilinen adresine tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile,