Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/13942 K.2025/1972

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uygulanmasına rağmen, uygulama maddesinin aynı Kanun'un 31/3. maddesi olarak yazılması ve uygulama oranının 1/2 olacak şekilde doğru hesaplanmasına rağmen, 1/3 oranında yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hataları olarak değerlendirilmiş, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi nedeniyle,

suça sürüklenen çocuğa iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen cezanın TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.